Koliko god fotografija lijepo izgledala na ekranu, svako od nas će kad-tad poželjeti da svoje najbolje radove vidi u realnosti – na papiru u albumu, u ramu na stolu, ili na zidu galerije. Na velikim povećanjima, najbolje fotografije dobijaju novi kvalitet koji se ne može opisati, niti zamijeniti ma kakvom elektronskom predstavom. Koliko nam piksela treba da bismo svoj rad ponosno predstavili svijetu?

Apsolutna i relativna rezolucija

Od početka digitalne ere u fotografiji, odvija se trka u razvoju senzora sa sve većim brojem piksela. U skladu s načelom „veće je ljepše“, reklamne kampanje su kod prosječnog korisnika stvorile uslovni refleks da je slika uvijek bolja ukoliko ima više piksela. Tako marketinški timovi svih velikih kompanija potrošačima šalju u podsvijest poruku da „piksela nikada nemate dovoljno“. Iako to samo po sebi nije tačno, nisu retke situacije u kojima nam zaista treba povećanje van okvira postojeće rezolucije.

Prvi korak ka razjašnjenju pojma „dovoljne rezolucije“ jeste sagledavanje rezolucije kojom raspolažemo. Apsolutnu rezoluciju slike možemo vidjeti (i promijeniti) ako u Photoshopu aktiviramo stavku Image/image size. Tu se istovremeno vide veličina slike u pikselima i dimenzije buduće papirne kopije za određenu relativnu rezoluciju, izraženu u pikselima po inču ili centimetru.

Što viša apsolutna rezolucija nam je potrebna jer se na taj način već u početku obezbjeđuju uslovi za izradu kvalitetnijih povećanja na izabranom mediju (u štampi, na foto-papiru, reklamnoj ploči itd.). Međutim, većina izlaznih uređaja ima i sopstvenu „prirodnu“ rezoluciju, tako da relativna rezolucija zavisi od konkretnog izlaznog uređaja. Na primjer, mlazni štampač Epson Stylus Photo 2200, koji provjereno dobro štampa fotografije do formata 48 × 33 cm, ima rezoluciju 1.440 tačaka po inču, što znači da bi fotografija s popularnog DSLR modela Canon EOS 350D, odštampan u prirodnoj rezoluciji Epsonovog štampača, imao dimenzije od približno 6 × 4 cm. Svako odstupanje od ovih dimenzija na pomenutom štampaču podrazumijeva interpolaciju.

Digitalne fotografije, kao što je poznato, sastoje se od piksela. Piksel je najmanji element slike koju vidimo na ekranu, a to je u stvari tačka obojena jednom bojom. Proces povećanja slike može se sprovesti „rastezanjem“ piksela (tj. smanjenjem broja piksela po dužnoj jedinici, što je suštinski promena relativne rezolucije), ili postupkom interpolacije – ubacivanjem novih piksela između postojećih, uz proračun vrijednosti njihovih boja na osnovu boje postojećih, okolnih piksela.

Interpolacija je neizbježan postupak već pri stvaranju digitalne fotografije na senzorima proizvedenim po zasada dominantnoj tehnologiji Bayer. Na senzorima fotoaparata, svaki piksel registruje samo po jednu boju: crvenu, zelenu ili plavu. Pikseli su raspoređeni tako da 50 procenata „prepoznaje“ zelenu, a crvenu i plavu boju „vidi“ po 25 procenata. Različite boje i nijanse na slici dobijaju se, pogađate, postupkom interpolacije, zasnovanom na broju okolnih piksela koji registruju određenu boju.

Ova vrsta interpolacije će iščeznuti kada počne masovna proizvodnja i ugradnja senzora čiji pikseli mogu da razlikuju sve boje, kao što to sada može jedino Foveon X3, senzor u refleksnim aparatima firme Sigma. Međutim, s tačke gledišta ovoga teksta, važniji su metodi interpolacije gotove slike, i to u dva smjera – pri umanjenju i pri uvećanju.