Ključno pitanje u određivanju ekspozicije je: Da li je dinamički raspon scene koja se snima takav da “stane” u dinamički raspon našeg fotoaparata (tj. senzora)?
- Ako jeste onda nema potrebe za kombinacijim podeksponiranih i preeksponiranih snimaka.
(PRIMJER: snimanje pri difuznom svjetlu ili pri gustoj atmosferi poput magle, dima ili prašine, snimanje površina sličnih tonova, snimanje daleko od izvora svjetlosti...)
- Ako nije ‐onda HDR može biti rješenje.
(PRIMJER: snimanje pri intenzivnoj direktnoj svjetlosti, scena sa puno dubokih sjena, kontra svjetlo, svijetle i tamne površine u istom kadru, izvor svjetla u kadru...)
- Postupak
1.
SNIMANJE
Snimiti 3 ili više fotografija istog kadra, mijenjajući ekspoziciju tj. brzinu okidanja, (podeksponirana, normalna i preeksponirana). Format zapisa ‐najbolje RAW.
OPREZ: Koristiti stativ! Nepokretni objekti! Vremenski uvjeti!
AEB (Auto‐Exposure Bracketing) ‐fotoaparat automatski snimi 3 uzastopne snimke nakon pritiska na okidač. Namješta se razlika u ekspoziciji (npr. +2, 0, ‐2)
2. GENERIRANJE HDR FOTOGRAFIJE
Spajanje snimljenih fotografija u nekom od programa (najpoznatiji: Photomatrix, Photoshop CS5)
3.
TONE MAPPING
Reduciranje dinamičkog raspona i kontrasta na cijeloj slici da bi se mogla prikazati na našem uređaju.
4. FINE TUNNING
5. I NA KRAJU
(Trey Ratcliff)