Svjetlost

Svjetlost je elektromagnetsko zračenje, procijenjeno prema spektralnoj osjetljivosti ljudskog oka, a koje prouzrokuje čulni osjećaj viđenja  i omogućava izvršavanje vidnih zadataka.Fizikalno se tretira sa gledišta talasne i kvantne teorije: pri širenju kroz prostor egzistira u vidu elektromagnetskih talasa, dok se pri susretu sa materijalnom sredinom ponaša kao skup energetskih čestica (kvanata).Još u antičko doba uočeno je da se svjetlost prostire pravolinijski. U XV vijeku Porta (Giambattista della Porta, 1538-1615) opisuje u svojim djelima eksperimentalno dokaz pravolinijskog prostiranja svjetlosti pomoću mračne komore. Prema Kepleru (Johann Kepler, 1571-1630) brzina svjetlosti je beskonačno velika. Galilej (Galileo Galilei, 1564-1642), koji je uveo eksperiment u fiziku, bezuspješno je pokušao da odredi brzinu svjetlosti. Prvi je brzinu svjetlosti odredio Remer (OlaRömer, 1644-1710) 1675. godine. Mnogo tačnije mjerenje brzine svjetlosti

 

 

izvršili su 1849. godine Fizo (Armand Hipolyte Louis Fizeau,1819-1896) i Fuko (Jean Bernard Leon Foucault,1819-1868). Metodi mjerenjabrzine usavršavali su se u XX vijeku. Poznat je Majkelsonov eksperiment (Albert Abraham Michelton,1852-1931).

Spektar elektromagnetskog zračenja

 

 

Spektar Sunčevog zračenja

Spektralna svjetlosna efikasnost